Koci katar – zapobieganie. Niezwykle ważna jest profilaktyka kociego kataru. Należy pamiętać o odpowiedniej higienie misek, kuwety oraz legowiska. Trzeba także starannie usuwać wydzielinę z nosa i oczu, która jest siedliskiem zarazków. Najskuteczniejsza jest jednak szczepionka na koci katar. Nie tylko znacznie zmniejsza ryzyko W leczeniu jaskry stosuje się krople do oczu dostępne na receptę, których celem jest obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, aby spowolnić proces niszczenia nerwu wzrokowego. Zawierają one substancje, takie jak: prostaglandyny (np. Rozaprost, Taflotan, Travatan ), beta-blokery (np. Oftensin, Betoptic ), łączone czasami z inhibitorami Koci katar to powszechne określenie na szereg chorób zakaźnych wywołanych wirusami. Pierwszy wirus to herpeswirus typu 1 (FHV-1), drugi to caliciwirus (FCV). Choroba atakuje drogi oddechowe. Zaniedbana często prowadzi do zakażeń wtórnych – wtedy odpowiadają za nią liczne bakterie. Na koci katar cierpią nie tylko bezdomne zwierzęta. Kochani - jeżeli ktoś ma życzenie i chce finansowo wspomóc to przypominam , że jest już konto na zrzutce na ten cel tj. opieka , leczenie itp. Oto link do te Sashera-Med - produkuje krople Organello Master-Gen, to nowoczesny preparat okulistyczny rosyjskiej produkcji na bazie wyciągu z ziół leczniczych. Opinie konsumentów wskazują, że są to najlepsze krople na zaczerwienienia oczu, pochodzące z naturalnych składników. Himalaya Chemical Pharmacу - wyprodukowany przez Ujala. Postać: Krople do oczu Wielkość opakowania: 10 ml Zalecane kategorie: Krople do oczu Krople na alergię Preparaty na alergię EAN: 4030571003779 BLOZ: 9077672 Rekomendacja dla apteki - słowa kluczowe do wyszukiwarki sklepowej: krople do oczu, krople do oczu na alergię, krople do oczu bez konserwantów, krople do oczu na alergię bez recepty . W domu należy zapewnić kotu suche, ciepłe miejsce bez przeciągów, a także usuwać zwierzakowi wydzielinę sklejającą nos i powieki. Troskliwa opieka nad kotem w takich przypadkach zwykle przynosi pozytywne rezultaty i koci katar ustępuje dość szybko. Jak pozbyć się kociego Kataru? W zwalczaniu przyczyn i objawów kociego kataru najczęściej stosuje się: krople z antybiotykiem do oczu – ich zadaniem jest likwidowanie ognisk bakteryjnych umiejscowionych w oczach i powodujących pojawianie się ropnej wydzieliny i opuchlizny. Zakraplanie oczu stosuje się kilka razy dziennie w równych odstępach czasu. Jakie są lekarstwa na katar? Nie ma lekarstwa na koci katar. Jednakże możesz w tym czasie trzymać swojego ulubieńca w bardziej komfortowych warunkach, zapewniając mu ciepło i lecząc objawy choroby. Lekarz weterynarii może przepisać krople do oczu lub maść na zapalenie spojówek. 3 Dlaczego Katar wywołany jest przez Katar? Koci katar wywołany jest najczęściej przez dwa rodzaje wirusów: herpesvirus (FHV-1) oraz calicivirus (FCV). W odpowiednim zdiagnozowaniu tej dolegliwości pomoże ci lekarz weterynarii. Diagnozę może postawić na podstawie objawów lub też może pobrać wymaz z gardła kota i wysłać go do laboratorium. Jak pomóc kotu choremu na koci katar? Przemywanie okolic nosa i oczu pozwala usunąć wydzielinę. Warto też przeprowadzać inhalacje ułatwiające zwierzętom oddychanie. W związku z tym, że koci katar często przebiega z utratą apetytu, choremu kotu należy podawać skoncentrowaną kamę, o intensywnym zapachu i wysokiej smakowitości. Czym leczyć katar u kota? Jak leczyć koci katar? Leczenie opiera się głównie na wspomaganiu organizmu kota w walce z wirusem poprzez leki stymulujące działanie jego układu odpornościowego, a także w przypadku wtórnych infekcji bakteryjnych istnieje konieczność podawania antybiotyków. Jak dlugo się leczy koci katar? Katar koci najczęściej trwa około 10 dni. Jednak w przypadku słabszych osobników lub młodych kociąt może występować nawet przez kilka tygodni. Najważniejsze by nie lekceważyć objawów i jak najszybciej rozpocząć leczenie, aby zapobiec powikłaniom. Czy koci katar sam przejdzie? „Koci katar” jest w większości przypadków chorobą uleczalną, choć u młodych kociąt, na skutek powikłań, może kończyć się śmiercią. Czynniki infekcyjne (wirusy) znajdują się w wydzielinach z nosa, gardła i worków spojówkowych, a także w moczu i kale. Czy można się zarazić od kota kocim katarem? Czy koci katar czy jest zaraźliwy dla ludzi? Koci katar nie jest groźny dla człowieka. Nie może się zarazić tą chorobą od kota. Wirusy kociego kataru są niebezpieczne tylko i wyłącznie dla kotowatych. Czy zaszczepiony kot może zachorować na koci katar? Kociemu katarowi częściowo można zapobiegać, wykonując szczepienia profilaktyczne. Zaszczepiony kot, nawet jeśli dojdzie do zakażenia, dzięki zwiększonej odporności chorobę przechodzi łagodniej. Z czego inhalacje dla kota? Ważne jest regularne dokarmianie pacjenta oraz higiena i mycie okolic oczu i nosa. Niejednokrotnie ulgę kotu przynoszą odpowiednie inhalacje (z soli fizjologicznej czy majeranku) oraz odciąganie wydzieliny z jamy nosowej (np. dziecięcą gruszką). Jaki antybiotyk dla kota na koci katar? O czym warto pamiętać Autorzy zaobserwowali, że doksycyklina lub amoksycylina z kwasem klawulanowym, podawane doustnie, są dobrymi lekami pierwszego rzutu u kotów przebywających w schroniskach i wykazujących objawy ze strony górnych dróg oddechowych. Czy koci katar jest groźny dla człowieka? Wbrew swojej niepozornej nazwie koci katar jest bardzo niebezpieczną chorobą zakaźną. Nieleczony prowadzi do poważnych powikłań – od utraty wzroku aż po śmierć zwierzęcia. Ile kosztuje szczepionka na koci katar? Średni koszt to około 30 zł za jedną dawkę, jednak cena może się różnić w zależności od regionu. Do poważnych kocich chorób można zaliczyć zapalenie jelit i nosówkę, określaną także jako koci katar. Dlatego tak ważne jest szczepienie, które powinno być wykonane zawsze, jeżeli zwierzę wychodzi na dwór. Czym się objawia koci katar? Podstawowymi objawami, które dotyczą obu rodzajów wirusów, są kichanie, wypływ z nosa, obfite ślinienie się pianą, łzawienie oczu oraz zapalenie rogówek z postępującymi owrzodzeniami w razie zbyt późnego rozpoczęcia leczenia. Z czasem pojawia się też kaszel, który jest efektem spływającej go gardła wydzieliny. Koci katar – leczenie U dorosłego kota, na szczęście przeważnie wystarczy podnieść jego odporność odpowiednimi zastrzykami lub łagodnymi środkami doustnymi, jak beta glukan czy witamina C. W przypadku zapalenia spojówek lekarz weterynarii dobierze też odpowiednie krople do to jest Koci Katar?Koci katar to poważna choroba, którą wywołuje kilka rodzajów wirus ów. Na domiar złego często występują powikłania, których przyczyną są bakterie – chlamydia i mykoplazmy. Choroba może mieć nawet przebieg śmiertelny, dlatego nie można ignorować objawów ją są objawy kociego Kataru?Możemy zaobserwować typowe objawy kociego kataru, takie jak: 1 łzawienie, 2 kaszel u kota, 3 wypływ surowiczy z nosa i worków spojówkowych, 4 kichanie u kota, 5 obfita pienista ślina. MoreCzy tabletki na katar mają działanie przeciwzapalne?Niektóre tabletki na katar mogą zawierać ibuprofen, wtedy mają dodatkowo one działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Wskazane są u pacjentów, którzy poza katarem mają też gorączkę i symptomy przeziębienia. Leki na katar mogą zawierać też substancje leczyć koci katar domowym sposobem?Koci katar u dorosłego kota Dużo groźniejsze są ewentualne powikłania, do których może dojść jeśli w porę nie zaczniemy kota leczyć. Weterynarze odradzają leczenie kociego kataru domowymi sposobami. Tu jest konieczne podanie leków przeciwzapalnych, preparatów okulistycznych i preparatów sprawdzic koci katar?Objawy kociego kataru Najczęściej spotykane symptomy to katar, kichanie, wypływ z oczu (jedno- lub obustronny, od surowiczego do ropnego), ślinienie, podwyższona temperatura ciała, osowiałość, senność, brak antybiotyk dla kota na koci katar?Nie jest potrzebny antybiotyk na koci katar, gdyż jest to infekcja zakażenia bakteryjne mogą mieć poważne skutki w postaci:uszkodzenia lub nawet utraty wzroku,deformacji nosa,śmierci długo antybiotyk na koci katar?Koty leczone doksycykliną w dawce 10 mg/kg doustnie, raz dziennie przez 14 dni. Nasilenie objawów (np. wypływ z nosa, kichanie) określano w skali od 0 do 3 i oceniano dwa razy dziennie przez 14 pomóc kotu choremu na koci katar?Przemywanie okolic nosa i oczu pozwala usunąć wydzielinę. Warto też przeprowadzać inhalacje ułatwiające zwierzętom oddychanie. W związku z tym, że koci katar często przebiega z utratą apetytu, choremu kotu należy podawać skoncentrowaną kamę, o intensywnym zapachu i wysokiej zrobić jak kotu kapie z nosa?Kichający kot, któremu dodatkowo kapie z nosa wodnista wydzielina potrzebuje zastosowania środków zaradczych. Tutaj należy zapewnić kotu ciepło, a posiłki podawać w temperaturze pokojowej – nie prosto z lodówki i zimne. Cisza i spokój pozwoli kotu na dojście do podać kotu na koci katar?Koci katar – leczenie W takim przypadku lekarz weterynarii zaleca przede wszystkim leki przeciwzapalne, które redukują stan zapalny w kocim organizmie. W większości przypadków stosuje się też krople do oczu, jako że choroba powoduje wysięk z oczu oraz infekcje szczepiony kot może zarazic się kocim katarem?Nie może się zarazić tą chorobą od kota. Wirusy kociego kataru są niebezpieczne tylko i wyłącznie dla koci katar powraca?Niestety, po przechorowaniu kociego kataru kot nie nabiera odporności. Jeśli w infekcji miał udział herpeswirus, choroba i objawy mogą powracać nawet co kilka miesięcy – już przy minimalnym spadku odporności. Choroba nie stanowi zagrożenia dla innych gatunków zwierząt ani dla dawka amoksycyliny dla kota?Pies, kot. Rekomendowana dawka w przypadku większości infekcji to 12,5 mg połączonych substancji czynnych/kg dwa razy dziennie, stosowane przez 5 – 7 szybko rozwija się koci katar?Koci katar trwa od 10 dni do nawet kilku tygodni u wyjątkowo osłabionych kociąt, najważniejsze jest podjęcie skutecznego leczenia po konsultacji z lekarzem weterynarii. Nieleczony może prowadzić do poważnych powikłań, jakimi są ślepota lub zapalenie długo utrzymuje się katar?Szacuje się, że katar trwa średnio około 7 dni, jednak przy przeziębieniu ten czas może się przedłużyć nawet do dwóch tygodni. Zazwyczaj objawy kataru ustępują w okresie od 2 do 7 dni. W przypadku kataru przewlekłego, nazywanego też ciągłym, okres występowania może się przedłużyć nawet do 3 tygodni. Koci katar to choroba, której pod żadnym pozorem nie można bagatelizować! Gdy mruczek często kicha, ma zaropiałe oczy lub walczy z katarem, należy czym prędzej iść z nim do weterynarza. Czym jest koci katar i jak można go wyleczyć?Koci katar najczęściej atakuje kilkutygodniowe koty (8-12 tyg.), jednak może przydarzyć się i u dorosłych osobników. Jest to choroba zakaźna, wirusowa. Zakażenia wywołują dwa różne wirusy: FHV-1 (herpeswiroza) oraz FCV (kaliciwiroza). Mogą towarzyszyć jej zakażenia bakteryjne, takie jak np. mykoplazma i chlamydia. Koci katar jest bardzo poważną chorobą. Nigdy nie należy jej lekceważyć, bo nieleczona można doprowadzić nawet do śmierci mruczka!Koci katar - objawyKoci kotar jest bardzo łatwo rozpoznać i tak jak wyżej wspominaliśmy, objaw nigdy nie należy bagatelizować. Jakie są najczęstsze jego objawyczęste kichanie (sporadyczne nie świadczą o kocim katarze)katar, czyli wydzielina z nosa (może być przezroczysta, biała, zielono-żółta)łzawienie oczu, zbieranie się w nich ropy (czasem oczko może nawet nie chcieć się otworzyć)obfite lub pieniste ślinienie z pyszczkagorączkazłe samopoczucie (brak snu czy brak apetytu)Koci katar - leczenie domoweW przypadku zauważenia, któryś z wyżej wymiennych objaw należy niezwłocznie udać się z kotem do weterynarza. Nie istnieje domowe leczenie kota, a zwlekanie z wizytą u specjalisty może pogorszyć jego stan zdrowia. Na rynku nie istnieją domowe produkty, które mogłyby pomóc mruczkowi w walce z tą katar - jak leczyćLeczenie kociego kataru może potrwać kilka tygodni, wszystko zależy od stanu zdrowia mruczka. Kot musi zostać zbadany przez lekarza weterynarii, który po dokładnej diagnozie zaproponuje leczenie. W zależności od stanu zdrowia zwierzę może dostać np. leki stymulujące działanie układu odpornościowego, antybiotyki (zastrzyki lub tabletki), krople do oczu. W razie bardzo silnych objawów lekarz może zalecić hospitalizowanie. Jeśli zwierzę nie będzie chciało jeść i pić może otrzymać kroplówkę lub będzie konieczność karmienia go sondą lub dożylnie. Koty podczas leczenia lub zaraz po niej otrzymują też preparaty stymulujące odporność, ponieważ są bardzo osłabione. Niektóre pupile mogą mieć nawet problemy z poruszaniem się. Miski z jedzeniem należy wtedy postawić blisko katar - opieka nad kotemOpieka nad kotem zmagającym się z kocim katarem jest bardzo ważna i nie można o niej zapominać. W przypadku zbierania się wydzieliny z oczu czy nosa należy ją usuwać, ponieważ ta zawiera wirusy, które atakują organizm pupila. Zwierzę może mieć problemy z oddychaniem. Zaleca się, aby powietrze, w którym przebywa kicia było odpowiednio nawilżone. Można korzystać z nawilżaczy powietrza lub zabierać kota ze sobą do łazienki na czas kąpieli. Kot podczas choroby (zawsze!) powinien otrzymywać dobrej jakości karmę, a jego dieta musi być zbilansowana. Mruczek może mieć problemy z gryzieniem. Należy mu wtedy pomóc rozdrabniając jedzenie. Nie wolno dopuścić do sytuacji, aby kot nie jadł przez długie zmagający się z wirusem powinien być odseparowany od innych kotów, które może opieki nad kotem nie wolno zapominać o zasadach higieny, czyli częstym myciu rąk, jego misek czy musi mieć zapewniony spokój!Czy pies może zarazić się kocim katarem?Pies, ani inne zwierzę nie może zarazić się od mruczka kocim katarem! Wirusem nie mogą zarazić się też dzieci czy dorośli. Koci katar dotyka jedynie zapobiec pojawieniu się wirusa lub sprawić, aby przebieg był u mruczka łagodniejszy należy pamiętać o szczepieniach i Koci katar jest przede wszystkim określeniem zbiorczym obejmującym zakaźne schorzenia dróg oddechowych i błon śluzowych u kotów. Jest to zatem zespół objawów wywoływanych przez różne drobnoustroje i atakujących nos, jamę ustną i oczy. Koci katar wywołują różne rodzaje wirusów, a także bakterie i grzyby. Ponieważ obecność jednego rodzaju drobnoustrojów sprzyja kolejnym infekcjom, przez co mogą one występować jednocześnie, a leczenie w każdym przypadku jest bardzo podobne, stosowanie jednego, wspólnego określenia jest w pełni uzasadnione. Zawsze jednak należy wcześniej wyeliminować inne możliwe przyczyny objawów, np. połknięte przez zwierzę źdźbło trawy, kocią astmę, alergię czy nowotwór. Schorzenia dróg oddechowych u kotów stanowią więc zawsze proces, na który składa się wiele czynników. Również same objawy kociego kataru są bardzo złożone, co znacznie utrudnia jednoznaczną identyfikację wywołujących je drobnoustrojów. Objawem choroby może być zarówno łagodny, wodnisty wyciek z nosa jak i ciężkie schorzenia ogólnoustrojowe prowadzące do śmierci. Do najczęstszych objawów zalicza się katar, zapalenie spojówek, zmiany w jamie ustnej, gorączka i zapalenie płuc, a także chrypa i szmery podczas oddychania (jeżeli zaatakowane są górne drogi oddechowe). Czynnikiem wywołującym ów swoisty „zamknięty krąg” jest często infekcja wirusowa. Infekcje takie powodują zmiany chorobowe, obrzęk błon śluzowych, a także sprzyjają wydzielaniu mediatorów zapalenia. Infekcja uszkadza często również zewnętrzną powierzchnię nosa, co sprzyja wtórnym zakażeniom bakteryjnym. Jak już wspomniano, choroba rozpoczyna się z reguły od infekcji wirusowej, którą wywołują najczęściej herpeswirus FHV i caliciwirus FCV, a także nieswoiste adenowirusy, rinowirusy i pneumowirusy. Herpeswirus koci (FHV) jest bardzo nietrwały w środowisku zewnętrznym. Natomiast dzięki stabilności genetycznej jest on znacznie łatwiejszy do wykrycia metodami z zakresu biologii molekularnej (PCR) niż kaliciwirusy. W przypadku infekcji wirusem FHV obserwuje się głównie objawy ze strony układu oddechowego takie jak katar i zapalenie zatok przynosowych połączone z wysiękiem z oczu i nosa, a także zapalenie spojówek i owrzodzenie rogówki. U chorych osobników obserwuje się również duszności i brak łaknienia. Objawy te ustępują z reguły po stosunkowo krótkim czasie, lecz kot pozostaje do końca życia nosicielem wirusa, a infekcja może się uaktywnić pod wpływem stresu. W przypadku infekcji wirusem FHV rzadko dochodzi do powikłań. Niekiedy zmiany w obrębie oka mogą być na tyle poważne, że mogą prowadzić do utraty wzroku. U bardzo młodych kociąt może wystąpić bardzo wysoka gorączka i ogólne osłabienie prowadzące do zgonu zwierzęcia (fading kitten syndrome). W infekcjach wirusem FCV uczestniczą różne szczepy tego wirusa, czego efektem jest znaczna różnorodność genetyczna wirusa. W praktyce oznacza to, iż również zaszczepione koty mogą mieć styczność ze szczepem, na który nie są odporne. Ze względu na różny stopień zjadliwości poszczególnych szczepów również objawy są znacznie zróżnicowane i mogą obejmować brak łaknienia, gorączka, bóle stawów i mięśni. Stosunkowo rzadko obserwuje się zapalenia płuc. Typowemu owrzodzeniu jamy ustnej i dziąseł towarzyszą często infekcje bakteryjne. Częstotliwość występowania infekcji bakteryjnych i grzybiczych przedstawiono na wykresie 1. Tylko w 3,1% próbek nie stwierdzono wzrostu drobnoustrojów. Z 296 próbek nadesłanych do analizy mykologicznej wynik dodatni uzyskano w 8,1% przypadków u kotów i w 23,2% u psów. Stwierdzono, że u kotów w odróżnieniu od psów bardzo rzadko występują zakażenia drożdżami takimi jak Candida sp. (wynik dodatni: koty 1%, psy 12%) (wykres 2). Częstotliwość występowania drożdży Candida sp. (n=269) Inne drobnoustroje wywołujące koci katar to Chlamydophila felis, Mycoplasma felis i Bartonella hensela. Chlamydophila felis jest drobnoustrojem wewnątrzkomórkowym pozbawionym zdolności samodzielnego rozmnażania się i uzależnionym od aktywności enzymów zajmowanych komórek żywiciela. Bakteria ta często towarzyszy zapaleniom spojówki u kotów. Cykl rozwojowy tego drobnoustroju obejmuje fazę wewnątrz- i zewnątrzkomórkową. W trakcie trwania zakaźnej fazy zewnątrzkomórkowej bakteria przeżywa w temperaturze pokojowej zaledwie kilka dni, jednak w temperaturze 4°C może przetrwać nawet miesiąc. Przypuszczalnie występuje kilka różnych odmian Chlamydophila felis o różnej zjadliwości. Drobnoustrój przenoszony jest poprzez bezpośredni kontakt. U niektórych osobników objawy wywoływane przez C. felis mogą utrzymywać się przez kilka tygodni. Mycoplasma felis charakteryzuje się bardzo niską stabilnością poza organizmem żywiciela. Bakteria ta występuje w obrębie błon śluzowych dróg oddechowych i dróg moczowo-płciowych, gdzie przez bardzo długi okres jest w stanie opierać się odpowiedzi immunologicznej zakażonego zwierzęcia. Bakteria ta stosunkowo rzadko wywołuje schorzenia górnych dróg oddechowych, a znacznie częściej zapalenie spojówek i katar. Infekcja zwykle ustępuje samoistnie po 2-4 tygodniach. Jak dotąd nie ustalono, czy mykoplazmy pełnią rolę pierwotnego czy też wtórnego drobnoustroju chorobotwórczego. U kotów izolowano również mykoplazmy M. gatae i M. feliminutum, lecz ich znaczenie kliniczne jest raczej niewielkie. Bartonella to bakterie wewnątrzkomórkowe przenoszone przez pchły i kleszcze. Uważa się, że wywołują one tzw. chorobę kociego pazura u ludzi. W jej przebiegu pojawiają się krosty i obrzęki, a w cięższych przypadkach ogólnoustrojowe powiększenie węzłów chłonnych. U kotów zakażenie rzadko prowadzi do rozwoju choroby. Niekiedy może wystąpić gorączka, bóle mięśni, miejscowo powiększone węzły chłonne, rzadziej objawy neurologiczne, które ustępują jednak już po kilku dniach, rzadziej po kilku tygodniach. Przedmiotem dyskusji jest także udział Bartonella henselae w zapaleniu błony śluzowej jamy ustnej u kotów. Znacznie rzadziej natomiast obserwuje się u kotów infekcje pałeczkami Bordetella bronchiseptica, które u psów są jednym z czynników odpowiedzialnych za tzw. psi kaszel. Objawy infekcji są z reguły łagodne i ustępują po ok. 10 dniach. U młodych kociąt mogą one jednak wywoływać groźne dla życia zapalenia oskrzeli i płuc. Pałeczki Bordetella z reguły nie przeżywają zbyt długo w środowisku zewnętrznym. Transmisja odbywa się poprzez kontakt bezpośredni lub drogą kropelkową. Zdiagnozowanie infekcji bakteryjnej umożliwia badanie laboratoryjne, wymaz z gardła lub z oka. Przed rozpoczęciem leczenia należy sporządzić antybiogram, który pozwoli na ściśle ukierunkowane wyeliminowanie konkretnych infekcji towarzyszących. Wykrywanie infekcji wirusowych, a także obecności chlamydii i mykoplazm odbywa się metodą PCR. W tym celu przy pomocy suchej wymazówki lub specjalnej szczoteczki (Cytobrush) pobiera się wymaz ze spojówki lub gardła, który następnie wysyłany jest bez podłoża do analizy. Przed pobraniem materiału należy usunąć śluz lub ropę z danego miejsca, a wykonując wymaz mocno docisnąć wymazówkę do miejsca pobrania, gdyż tylko w taki sposób możliwe jest pozyskanie dostatecznej liczby komórek. Badanie oferuje znaczne korzyści z praktycznego punktu widzenia, w szczególności pod kątem terapii. Duże znaczenie ma fakt, czy mamy do czynienia z infekcją pojedynczą czy złożoną, co jednoznacznie potwierdzają badania przeprowadzone na podstawie wymazów z gardła pobranych od grupy zwierząt (wykres 3). Zakłada się, że w hodowlach i schroniskach, gdzie ponad 40% kotów wykazuje objawy choroby, należy się liczyć ze znaczną prewalencją nosicieli podklinicznych. W trakcie leczenia kociego kataru należy zapewnić zwierzęciu czyste i cieple otoczenie z dopływem świeżego powietrza. Warunkiem skutecznego leczenia jest sumienność i higiena. Oprócz leczenia miejscowego maściami zawierającymi antybiotyk, np. tetracyklinę lub gentamycynę, które należy stosować codziennie i tak często jak jest to możliwe przez co okres najmniej trzech tygodni, w przypadku zakażeń drobnoustrojami Chlamydophila, Mycoplasma i Bordetella konieczne jest systemowe leczenie antybiotykowe. *patrz wyjaśnienie na końcu artykułu Niestety leczenie azytromycyną i amoksycykliną/kwasem klawulanowym nie pozwala na wyeliminowanie czynnika chorobotwórczego. Leczenie antywirusowe jest znacznie trudniejsze, gdyż powoduje poważne skutki uboczne i jest stosunkowo drogie. W przypadku infekcji wirusem FHV zaleca się krople do oczu z gancyklowirem (Virgan®). Preparatem zalecanym w leczeniu systemowym u kotów jest famcyklowir (Famvir®) w dawce ¼ tabletki 125 mg na każde 5 kg masy ciała kota 1 lub 2 razy dziennie, natomiast w żadnym wypadku nie wolno stosować acyklowiru ani rybawiriny. Innym lekiem podawanym w infekcjach wirusowych jest lizyna (500 mg, 2 razy dziennie, doustnie). Lek ten zmniejsza biodostępność argininy hamując w ten sposób proces replikacji wirusa oraz zmniejszając siłę ewentualnych nawrotów. Stosowanie ludzkiego lub kociego interferonu z reguły nie przynosi pożądanego rezultatu, jednak rozcieńczony roztwór do iniekcji może być stosowany doustnie oraz do zakraplania oczu. Opisywano pozytywny wpływ aplikacji w takiej formie. W przypadku kotów, u których dodatkowo mamy do czynienia z alergią, można stosować leki antyhistaminowe, np. loratydynę. Bardzo ważna jest również właściwa opieka, regularne oczyszczanie oczu i nosa, podawanie dostatecznej ilości płynów, a w razie potrzeby także podawanie cyproheptadyny (0,5 mg/kg, 2 razy dziennie) lub diazepamu (0,1 mg/kg, dożylnie) w celu stymulacji łaknienia. W przypadku bolesności w wyniku zapalenia błon śluzowych jamy ustnej i dziąseł zaleca się niesteroidowe leki przeciwzapalne. Zaleca się również stosowanie leków rozrzedzających śluz oraz inhalacje. W tym celu zwierzę należy umieścić w pojemniku transportowym przykrywając pojemnik kocem wraz z inhalatorem. Doustnie można także podawać pseudoefedrynę (1 mg/kg), a także stosować krople do nosa dla dzieci oczyszczające drogi oddechowe. Szczepienia przeciwko FHV i FCV stosuje się rutynowo od dawna. Jednak ze względu na stały wzrost populacji kotów w Niemczech nie ma praktycznie możliwości zaszczepienia wszystkich zwierząt. Szczepienie przeciw FHV z pewnością zapewnia dostateczną odporność, lecz nie chroni przed bezobjawowym nosicielstwem. Immunizacja przeciw FCV jest bardzo trudna ze względu na dużą zmienność szczepów wirusa. Szczepionki nie gwarantują niestety pełnej ochrony przeciw nowym czy też przeciw bardziej agresywnym szczepom. Szczepić należy jednak również koty, które przeszły koci katar, o ile obraz kliniczny pozwala na zaszczepienie. Od kilku lat dostępne są również szczepienia przeciw Chlamydophila Felis i Bordetella bronchoseptica, lecz nie są stosowane rutynowo. *Proponowane metody leczenia wg Eule/FU Berlin i Scherk, JFMS, Vol 12,7, 2010 Spis treści:1. Wszystko o kocim katarze2. Co wywołuje chorobę u kota?3. Jakie są objawy kociego kataru?4. Rozpoznanie kociego kataru5. Leczenie6. Jak ustrzec kota przed kocim katarem?7. Czy kichanie i katar zawsze oznaczają koci katar? Wszystko o kocim katarze Katar, szczególnie jesienią, u kotów, psów i ludzi nie jest rzadkością. Większość z nas słyszała o chorobie nazywanej kocim katarem, która występuje u kotowatych. Jednak nie wszyscy zdajemy sobie sprawę, jak poważna jest to jednostka chorobowa. Czym jest, jak się objawia i dla kogo jest szczególnie niebezpieczna? Co wywołuje chorobę u kota? Nazwa choroby – koci katar – wzięła się stąd, że głównym jej objawem jest po prostu katar. Niestety nie jest to jedyny objaw. Koci katar to, inaczej mówiąc, zapalenie górnych dróg oddechowych. To choroba polietiologiczna, co znaczy, że wywołana jest przez wiele czynników chorobotwórczych. Najważniejsze wirusy, które powodują tę chorobę, to koci herpeswirus (FHV) oraz koci kaliciwirus (FCV). Herpeswirus to wirus występujący na całym świecie wśród wszystkich kotów, zarówno tych domowych, jak i tych dziko żyjących. Bywa, że sam powoduje chorobę objawiającą się jako ostre zapalenie spojówek. Jednak najczęściej, wraz z innymi czynnikami chorobotwórczymi, wywołuje właśnie koci katar. Najważniejszą cechą infekcji herpeswirusowej jest to, że po przechorowaniu kot dożywotnio staje się nosicielem wirusa (jest to tzw. wirus latentny). Podobnie jak przy herpeswirusowej opryszczce wargowej u ludzi. Wystarczy niewielki spadek odporności, niektóre leki, zabieg chirurgiczny, a nawet stres, aby ponownie pojawiły się objawy choroby. Zakażenie górnych dróg oddechowych powodowane kaliciwirusem jest bardzo częste wśród kotów. W odróżnieniu od herpeswirusa jest on bardziej zmienny (często mutuje w środowisku), co oznacza, że istnieje wiele wariantów tego wirusa. Nie jest on latentny w organizmie, jednak cechuje go duża zjadliwość. Również sam jest w stanie wywołać chorobę – zwaną kaliciwirozą. Koci katar najczęściej powikłany jest dodatkowymi drobnoustrojami, takimi jak wirus syncytialny, reowirusy czy nawet wirus kociej białaczki. Dodatkowo chorobę mogą wikłać chlamydie, mykoplazmy, bakterie z grupy Bordetella bronchiseptica i inne. Jakie są objawy kociego kataru? Objawy choroby zależą od tego, jakie drobnoustroje ją wywołują, a dokładnie: który z wirusów dominuje i czy doszło do powikłania bakteryjnego. Większość chorych kotów ma zapalenie worka spojówkowego oraz ostre zapalenie jam nosowych, co w konsekwencji prowadzi do ich nieżytu. Choroba, w szczególności wywołana przez kaliciwirusa, objawiać się będzie dodatkowo zapaleniem jamy ustnej, owrzodzeniami języka oraz zapaleniem łuków podniebiennych lub gardła. Chory kot będzie osłabiony, smutny, apatyczny. Nierzadko wysoko gorączkuje. Najczęściej w wyniku silnej bolesności w jamie ustnej nie ma apetytu. Nie myje się ani nie ma chęci do jakiejkolwiek aktywności. Zapalenie oskrzeli i tchawicy oraz ciężkie zapalenie płuc to kolejny etap choroby. Objawy wtedy przypominają odkrztuszanie czy kaszel, niekiedy pojawiają się wymioty, oddech staje się płytki i świszczący. Niektóre koty charczą podczas oddychania lub mają duszności. W przypadku dominacji herpeswirusa objawy choroby będą koncentrować się głównie na spojówkach, powodując ich silne zapalenie oraz obrzęk. Może to doprowadzić do wrzodziejącego zapalenia rogówki, a nieleczone owrzodzenie nawet do wypływu i utraty gałki ocznej. W przypadku przebiegu kaliciwirozy może pojawić się naprzemienna, przejściowa kulawizna. Choroba najbardziej niebezpieczna jest dla kociąt. Są one szczególnie wrażliwe na zachorowanie, a przebieg choroby zazwyczaj jest u nich cięższy. Nieleczony koci katar może doprowadzić do licznych, ciężkich powikłań, takich jak np. utrata wzroku, a nawet do śmierci. Coraz częściej mówi się o zjadliwej, uogólnionej postaci kaliciwirozy, niebezpiecznej zarówno dla młodych, jak i starszych kotów. Śmiertelność tej postaci wynosi aż ok. 67%! Niestety, po przechorowaniu kociego kataru kot nie nabiera odporności. Jeśli w infekcji miał udział herpeswirus, choroba i objawy mogą powracać nawet co kilka miesięcy – już przy minimalnym spadku odporności. Choroba nie stanowi zagrożenia dla innych gatunków zwierząt ani dla ludzi. Rozpoznanie kociego kataru Diagnostyka choroby to przede wszystkim rozpoznanie na podstawie występujących objawów. Izolacja wirusów nie należy do prostych, jednak aktualnie możliwe są badania PCR lub RT-PCR pozwalające wykryć wirusa w wydzielinach czy na błonach śluzowych. Niestety mogą one dawać zafałszowane wyniki, dlatego nie można opierać się jedynie na nich. Pomocne są wymazy bakteryjne (z worka spojówkowego bądź jamy nosowej) wraz z antybiogramem, badanie morfologii oraz biochemii krwi. Niekiedy lekarz może zdecydować o konieczności wykonania RTG klatki piersiowej. Leczenie zależy przede wszystkim od dominujących objawów i ich stopnia zaawansowania. Przy ostrej i ciężkiej postaci choroby podstawą jest nawodnienie i ustabilizowanie pacjenta. Stosuje się leki przeciwgorączkowe, przeciwzapalne oraz immunostymulujące. Należy wdrożyć odpowiednie krople do oczu o działaniu przeciwzapalnym oraz antybiotyki o szerokim spektrum działania (jeśli choroba jest powikłana bakteryjnie). Na owrzodzenia jamy ustnej stosowane są odpowiednie leki miejscowe (maści, żele). Ważne jest regularne dokarmianie pacjenta oraz higiena i mycie okolic oczu i nosa. Niejednokrotnie ulgę kotu przynoszą odpowiednie inhalacje (z soli fizjologicznej czy majeranku) oraz odciąganie wydzieliny z jamy nosowej (np. dziecięcą gruszką). Coraz częściej mówi się o terapii bardziej celowanymi i specjalistycznymi preparatami immunostymulującymi – niestety dużo droższymi oraz o ograniczonym zasięgu – interferonem przy kaliciwirozie oraz poliprenylem w terapii herpeswirozy. Leczenie wdrożone w porę jest skuteczne, choć niekiedy długotrwałe. Najgorsze rokowania mają młode kotki, żyjące w złych warunkach sanitarnych i o nieznanym statusie immunologicznym (bez szczepień, nie wiadomo, czy wykarmione przez matkę etc.). Ważną informacją jest to, że nie da wyleczyć się zwierzęcia z latentnej infekcji herpeswirusem. Taki kot do końca życia będzie nosicielem zarazka. Choroba ta przenosi się bardzo łatwo – z wydzielinami z górnych dróg oddechowych, czyli drogą kropelkową. Wystarczy bezpośredni kontakt nawet z niewielką ilością wydzieliny np. ze spojówki, jam nosowych czy gardła chorego, aby kolejne koty się zaraziły. Możliwe jest też siewstwo z kałem i moczem. Rozsiewanie zarazków przez kota może trwać nawet przez kilka tygodni po tym, jak ustąpią objawy choroby. Literatura podaje, że herpeswirusa kot wydala około 3 tygodnie po aktywnej infekcji, kaliciwirusa może siać nawet latami. Wirusy te są szczególnie powszechne w miejscach o większym zagęszczeniu kotów, takich jak hodowle, schroniska, kocie hotele, czy wśród kotów bezdomnych. Dlatego zachorowania w dużych zagęszczeniach osobników są zdecydowanie częstsze. Nosicielami kaliciwirusa jest większość kotów z przewlekłym zapalaniem jamy ustnej, a herpeswirusem koty mogą być zarażone latentnie i rozsiewać go nawet przy nieznacznych objawach choroby. Stąd wirusy te są dużym i wciąż aktualnym problemem wśród kotowatych. Herpeswirus jest dość łatwy do zneutralizowania – wystarczą podstawowe środki do dezynfekcji. Jednak już w przypadku kaliciwirusa potrzeba specjalistycznych środków odkażających, gdyż wirus jest bardzo oporny. Łatwo go także przenieść na przedmiotach, ubraniach, butach, transporterku dla zwierząt etc., gdyż wirus ten pozostaje aktywny w temperaturze pokojowej nawet miesiąc! Pamiętajmy także, aby chorego kota izolować od zdrowych. Powinien przebywać w odosobnieniu, mieć swoją miseczkę, kuwetę, osobne posłanie i zabawki. Również opiekun powinien przestrzegać higieny, aby nie przenieść zarazka na inne zwierzęta w domu. Jak ustrzec kota przed kocim katarem? W profilaktyce kociego kataru najważniejsze są szczepienia ochronne – szczepienie przeciwko herpeswirusowi oraz kaliciwirusowi są w podstawowym programie szczepień dla kociąt. Pierwsze szczepienie powinno mieć miejsce już między 9 a 12 tygodniem życia. Kolejne w odstępach 3-4 tygodniowych. W sumie podawane są 2 lub 3 dawki, w zależności od statusu immunologicznego kota i jego matki. Szczepienia przypominające przeprowadza się w zależności od ryzyka zachorowania kota – co rok lub co 3 lata. Dłuższą przerwę można zastosować u kotów niewychodzących i żyjących w pojedynkę. Istotne jest, że szczepienia te nie zabezpieczają w 100% przed pojawieniem się kociego kataru, jednak minimalizują jego objawy. Bardzo ważna w profilaktyce szerzenia się chorób jest także izolacja nowo przybyłych kotów zarówno w domach, jak i w schroniskach czy hodowlach. Zalecany czas izolowania to 3 tygodnie, nawet jeśli nic nie wskazuje na aktywną infekcję. Dodatkowo u kotów, które są zarażone herpeswirusem i miewają cykliczne spadki odporności wraz z objawami choroby, warto w domowych warunkach stosować odpowiednią, pełnowartościową dietę, suplementy podnoszące odporność (takie jak beta-glukany czy lizyna), pilnować, aby kot nie był narażony na gwałtowne zmiany temperatury czy na stres. Takie postępowanie może pozwolić nam uniknąć kolejnej choroby u kotka. Czy kichanie i katar zawsze oznaczają koci katar? Nie zawsze, ale nie można tego wykluczyć gołym okiem. Jeżeli jesteś właścicielem młodego kota – poniżej pierwszego roku życia, nie powinieneś bagatelizować żadnych objawów. Zaropiale oczko, spadek apetytu, posmutnienie czy kichanie mogą już świadczyć o rozwijającej się infekcji wirusowej. Jeśli masz starszego kota z podobnymi objawami – możliwe, że przechodzi on koci katar, ale objawy choroby są zdecydowanie słabsze. Jednak warto pokazać futrzaka lekarzowi weterynarii, aby sprawdził, jak bardzo zaawansowana jest infekcja i czy należy wdrożyć leki. Nieżyt jamy nosowej czy wypływ w jamy spojówek nie oznacza od razu kociego kataru. Istnieje szereg chorób objawiających się w ten sposób i tylko lekarz, w oparciu o badanie kliniczne oraz badania dodatkowe, jest w stanie postawić właściwą diagnozę. Koty, podobnie jak my, chorują na przykład na grypę, mogą być po prostu przeziębione czy mieć bakteryjnie zapalenie górnych dróg oddechowych etc. Nierzadko zdarza się, że do jamy nosowej czy do oka wpada ciało obce (np. źdźbło trawy), co również będzie wywoływało podobne objawy. Część kotów może charczeć i mieć problemy z oddychaniem także z powodu polipa umiejscowionego w nosogardzieli. U młodych kociaków często dochodzi do urazów rogówki, co również może objawiać się zaczerwienieniem oka, mrużeniem powiek i wysiękiem. U kotów także diagnozuje się chlamydiozę, objawiającą się przewlekłym zapaleniem spojówek. Ta choroba może być mylona z herpeswirusowym zapaleniem. Jak widać, potencjalnych przyczyn objawów jest wiele, dlatego tak ważna jest wizyta u specjalisty. Nazwa „koci katar” nie brzmi tak groźnie, jak powinna. Choroba jest poważna, a każdy właściciel kota powinien mieć podstawową wiedzę na jej temat, gdyż wirusy czyhają dosłownie wszędzie. Wszelkie objawy u młodego kotka – takie jak zaropiałe oczko, spadek apetytu, posmutnienie czy kichanie – nie powinny być lekceważone. A już w szczególności, gdy kot nie przeszedł podstawowych szczepień profilaktycznych. Małgorzata Glema, lekarz weterynarii

krople do oczu na koci katar